• สอนหนังสือ •

ไม่เคยคิดว่าสักวันหนึ่งเราจะได้กลายมาเป็นคุณครู
เคยเชื่ออยู่ว่าตัวเองไม่มีทางสอนคนอื่นได้
เพราะที่ผ่านมาเคยสอนน้องและหงุดหงิดใส่น้องตลอด
ที่สำคัญ เป็นคนไม่ชอบเด็กด้วย ไม่ชอบความเจี๊ยวจ๊าวของเด็ก
แต่เนื่องด้วยอยากหางานพิเศษทำ ก็เลยลองไปสมัครสอนหนังสือดู
ตอนแรกคิดจะทำเอาสนุก แต่พอได้ลองสอบสอนก็เริ่มรู้สึกว่าไม่สนุกซะแล้ว
ขนาดแค่สอบสอนยังหวั่น ๆ ถ้าได้เจอตัวเด็กจริง ๆ จะขนาดไหน

แล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่เจอเด็กครั้งแรกเป็นสิ่งที่ประหม่ามาก
เด็กประมาณป.5ถึงม.1 นั่งหน้าสลอน ฟังที่เราพูดดี มีการโต้ตอบ
แม้บางครั้งจะหงุดหงิดนิดหน่อยที่พวกเค้าเจี๊ยวจ๊าวและก็เล่นซน
แต่ก็เข้าใจว่าเป็นอารมณ์เด็ก ๆ ชอบมากเวลาที่เด็กชวนเราไปซื้อขนม
อาสาไปหาน้ำมาให้กิน หรือถามเราว่าจะสอนอะไร
จะทำอะไร มีเกมเล่นไหม จะเล่าเรื่องผี เล่านิทานให้ฟังหรือเปล่า
ช่วงเวลาสองเดือนที่ผ่านไป รู้สึกผูกพันจริง ๆ
เสียดายที่ให้พวกเขาสอบตกตั้งหกคน

เวลาสองเดือนนอกจากห้องประจำที่สอนแล้ว ยังมีโอกาสไปสอนห้องอื่น ๆ
แทนครูคนอื่น ให้รสชาติไปอีกแบบ เด็กโตก็อีกแบบหนึ่ง
เด็กเล็กก็อีกแบบหนึ่ง มันทำให้เรารู้ว่า รสชาติของการเป็นครูสนุกแค่ไหน
และเหนื่อยแค่ไหน ที่จะต้องทำให้พวกเขาเข้าใจในเนื้อหาที่เราสอน
ที่จะต้องทำให้พวกเขารู้สึกสนุก ไม่เบื่อกับสิ่งที่เราอธิบาย
และยังต้องหาอะไรมาทำเพื่อดึงดูดความสนใจ
มันเหนื่อยและสนุกปนกัน ทำให้รู้สึกเคารพอาจารย์จริง ๆ

ประจำชั้นหน้าได้จัดการสอนเด็กที่โตขึ้นมาอีกหน่อย
ไม่เคยสอนเด็กแบบโตปานกลาง
ที่ผ่านมาก็สอนไม่เล็กไปเลย ก็โตไปเลย รู้สึกว่ามันท้าทายดี
และคอร์สแกรมม่าก็ท้าทายมากขึ้นไปอีก รู้แต่ว่าต้องพยายามให้มากขึ้น
พอเขียนถึงตรงนี้แล้ว ทำให้รู้สึกว่าเราเป็นครูขึ้นมาแล้วจริง ๆ

ตอนนี้ขอพูดแบบนางงามละกัน
“รักเด็กค่ะ”